Ένα ωραίο άρθρο.

Γράφει ο
Γιώργος Δούδος στο περιοδικό Azinlikca.

Ο γνωστός δημοσιογράφος της Αθήνας κ. Κώστας Χαρδαβέλλας αφιέρωσε δύο τηλεοπτικές εκπομπές το Νοέμβριο, στο κανάλι που απασχολείται, στη Θράκη, με έμφαση στις δραστηριότητες του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, στους Πομάκους κυρίως του Νομού Ξάνθης και σε άλλα ζητήματα που έχουν σχέση με τη Μειονότητα.

Κατ’ αρχάς ο οικοδεσπότης των εκπομπών δεν ήταν αμερόληπτος, όπως θα όφειλε ένας δημοσιογράφος που αναζητά με αντικειμενικό τρόπο να αναδείξει ευρήματα του ρεπορτάζ. Οι δύο συνεργάτιδες της εκπομπής, μία δημοσιογράφος από την Αθήνα και μία από τη Θεσσαλονίκη έμειναν όλο κι όλο τέσσερις μέρες στη Θράκη και κατάφεραν να «πιάσουν» το σφυγμό της περιοχής, να κατανοήσουν την κατάσταση που επικρατεί και να προσφέρουν ένα τηλεοπτικό θέαμα, που μαζί με όσα συνεισέφεραν οι «συνδαιτυμόνες» του κ. Χαρδαβέλλα στο κανάλι τις δύο βραδιές, ένα συμπέρασμα βγήκε για όσους έχουν περισσότερη γνώση για τα θρακικά και τα μειονοτικά πράγματα.

Πρώτον επιχειρήθηκε μέσω των εκπομπών να διαρρεύσει στους θεατές των εκπομπών ένας φόβος ότι δήθεν η Θράκη «χάνεται» για την Ελλάδα, αφού η Τουρκία μέσω του Προξενείου της στην Κομοτηνή ασκεί στην περιοχή συνδιοίκηση! Δεύτερον, ότι σκοτεινές δυνάμεις που επιβουλεύονται τον Ελληνισμό, μηχανεύονται αλλαγές συνόρων στη νότια Βαλκανική και ότι δήθεν η Θράκη με τη μουσουλμανική μειονότητα που διαθέτει επικεντρώνει το ενδιαφέρον των σχεδιαστών τέτοιων δυσοίωνων προοπτικών για την Ελλάδα.

Προσωπικά θέλγομαι όταν μου δίνεται η ευκαιρία επίσκεψης στη Θράκη, ακριβώς γιατί διαθέτει έναν μοναδικό πληθυσμιακό και πολιτισμικό πλούτο, που δεν συναντούμε σε άλλα διαμερίσματα της χώρας. Λυπάμαι που δεν γεννήθηκα νωρίτερα και δεν είχα την ευκαιρία να ζήσω στο κοσμοπολίτικο περιβάλλον της γενέτειράς μου Θεσσαλονίκης, που εξαλείφθηκε πλήρως με την εξόντωση των Θεσσαλονικιών Εβραίων από τους Γερμανούς με τη συνδρομή, ενεργητική και παθητική, Ελλήνων που είχαν ως κίνητρο τις αδέσποτες πλέον εβραϊκές περιουσίες, ενώ εμφορούνταν από έναν χριστιανικής έμπνευσης αντισημιτισμό, που ενσταλάζεται στο υποσυνείδητο κυρίως των Ελλήνων επί αιώνες από την επικρατούσα Εκκλησία….

Κρίνω σκόπιμο να υπενθυμίσω στους αναγνώστες μου το γεγονός ότι η Δυτική Θράκη ενσωματώθηκε στην ελληνική επικράτεια μετά το 1922 χωρίς πόλεμο. Υπήρξε πριν από την ενσωμάτωση μια σύντομη περίοδος που η Θράκη ήταν αυτόνομη περιοχή με μουσουλμανική πλειοψηφία πληθυσμού και διενεργήθηκε άτυπο δημοψήφισμα μεταξύ του πληθυσμού της για να αποφασίσει αν προτιμά να ενσωματωθεί η περιοχή στην Ελλάδα ή στη Βουλγαρία. Η πλειοψηφία των κατοίκων της Θράκης, με βαρύνουσα επιρροή του μουσουλμανικού στοιχείου, επέλεξε την ενσωμάτωση στην ελληνική επικράτεια.

Όπως είναι γνωστό ο πληθυσμός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας διαχωριζόταν σε μιλλιέτια, με κριτήρια πρώτιστα θρησκευτικά. Έτσι όλοι οι Μουσουλμάνοι ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής ανήκαν στο ίδιο μιλλιέτ, όπως όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί, Τούρκοι κ.λπ.) ανήκαν στο ρωμέικο μιλλιέτι, τουλάχιστον μέχρι το 1872, που αναγνωρίσθηκε ορθόδοξο βουλγάρικο μιλλιέτ μετά την ίδρυση της Εξαρχίας. Στη Θράκη οι Μουσουλμάνοι φυλετικά ανήκουν σε τρεις φυλετικές ομάδες, στους Πομάκους, στους Τούρκους και στους Ρομ ή Αθίγγανους ή Κατσίβελους. Οι Πομάκοι διαθέτουν την δική τους πομακική γλώσσα, που ανήκει στην οικογένεια των νοτιοσλαβικών γλωσσών, όπως τα σλαβομακεδονικά. Η πομακική γλώσσα ουδέποτε απέκτησε γραπτή έκφραση και δεν μορφοποίησε γραμματική και συντακτικό, ενώ διαπιστώνονται διαφορές στις διαλέκτους της γλώσσας αυτής όπως μιλιέται στο Νομό Ξάνθης και στο Νομό Ροδόπης και Έβρου. Η πομακική γλώσσα εξυπηρετεί τις ανάγκες ανθρώπων που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, τις κύριες παραγωγικές ασχολίες των Πομάκων της Ροδόπης από την ελληνική πλευρά των συνόρων. Ανέκαθεν οι Πομάκοι που μορφώνονταν κατά το παρελθόν χρησιμοποιούσαν λόγω θρησκείας την οθωμανική τουρκική γλώσσα, μιας και η πομακική διέθετε για τους προηγούμενους λόγους περιορισμένες δυνατότητες έκφρασης. Όσο το μορφωτικό επίπεδο μεταξύ των Πομάκων θα αυξάνεται και θα εγκαταλείπουν την παραδοσιακή ενασχόλησή τους με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, και εφόσον η πομακική γλώσσα δεν έχει μορφοποιηθεί πλήρως ως τέτοια, με την απόκτηση γραφής, συντακτικού και γραμματικής, θα υποχωρεί όλο και πιο πολύ η χρήση της πομακικής ως όργανο επικοινωνίας. Τα πειράματα του κ. Εμφιετζόγλου της γνωστής ‘Μηχανικής’ και του Δ΄ Σώματος Στρατού με τη χρηματοδότηση ελληνοπομακικών λεξικών αφού δεν έγιναν δεκτά από τη μεγάλη πλειοψηφία των Πομάκων δεν πρόκειται να ευδοκιμήσουν. Πρόκειται για πειράματα καλλιέργειας υβριδίων σε θερμοκήπιο!

Η τουρκική ομογενοποίηση της μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης υπήρξε σαφώς πολιτική επιλογή του ελληνικού κράτους, χωρίς αντιρρήσεις βέβαια από την τουρκική πλευρά, στα πλαίσια της αντικομμουνιστικής φρενίτιδας που κυριαρχούσε τη δεκαετία του ’50 (κυβέρνηση Παπάγου). Μάλιστα η κυβέρνηση του ‘Ελληνικού Συναγερμού’ αποφάσισε να μετονομάσει βίαια καθετί μειονοτικό από μουσουλμανικό σε τουρκικό, ενώ οι Μουσουλμάνοι υποχρεωτικά προσδιορίζονταν ως Τούρκοι, ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής (διαταγές του γενικού διοικητή Θράκης Γ. Φεσσόπουλου 1954 και 1955). Η στρατιωτική κυβέρνηση των πραξικοπηματιών του 1967 πάλι βίαια αποφάσισε να μετονομάσει τους μειονοτικούς πολίτες από Τούρκους σε Έλληνες Μουσουλμάνους, μολονότι συνέχισε απρόσκοπτα η διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας στα μειονοτικά σχολεία.

Είναι γνωστό το καθεστώς επιτηρούμενης ζώνης που υπήρχε στις παραμεθόριες περιοχές της βόρειας Ελλάδας, θέτοντας υπό επιτήρηση, κατά κύριο λόγο τους Πομάκους στη Θράκη και τους Σλαβομακεδόνες στη Μακεδονία. Είναι γνωστά τα διοικητικά μέτρα που υπήρχαν κατά της μειονότητας, που καθιστούσαν όλους τους Μουσουλμάνους πολίτες του περιθωρίου, με συγκεκριμένα μέτρα απογύμνωσής τους από την ακίνητη περιουσία τους. Θυμάμαι προσωπικά, όταν η ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ είχε ολοκληρώσει το οικιστικό πρόγραμμά της στην Κομοτηνή, υπήρχαν υπέροχες μονοκατοικίες αδιάθετες επί χρόνια που δεν πωλούνταν σε Μουσουλμάνους, γιατί απαιτούνταν για την αγορά τους πιστοποιητικό ελληνικής εθνικότητας (!), το οποίο δεν χορηγούνταν στους Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες. Είναι γνωστό πως η διοίκηση δεν χορηγούσε οικοδομικές άδειες σε Μουσουλμάνους, ούτε καν άδειες επισκευής ετοιμόρροπων κτισμάτων, δεν χορηγούσε άδειες οδήγησης αυτοκινήτων ή τρακτέρ. Στον κανόνα των διακρίσεων υπήρχαν βέβαια οι εξαιρέσεις• αφορούσαν εκείνους τους μειονοτικούς πολίτες που είχαν τον τρόπο δωροδοκίας αρμόδιων υπαλλήλων του Δημοσίου, ως τα υψηλά κλιμάκια ή εκείνους που θεωρούνταν «εκλεκτοί» του ελληνικού κράτους.

Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη να μην αναφέρουμε το περιβόητο άρθρο 19 του προϊσχύσαντα Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, που τις πιο πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε εντελώς καταχρηστικά για να αφαιρεθεί η ιθαγένεια από ένα σωρό Έλληνες Μουσουλμάνους. Επίσης συχνά καταχρηστικά εμπλουτίζονταν οι κατάλογοι των ανεπιθύμητων Μουσουλμάνων από την Θράκη που ζούσαν αναγκαστικά εκτός Ελλάδος, αφού είχαν στερηθεί την υπηκοότητά τους και με την καταχώρησή τους μεταξύ των ανεπιθύμητων του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης δεν είχαν το δικαίωμα ούτε καν απλής επίσκεψης γονέων, συγγενών και φίλων…. Στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν οι στρατεύσιμοι από τη Μειονότητα ήταν αδιανόητο να υπηρετούν σε μονάδες ανατολικά της Καβάλας, ενώ συνήθως συναθροίζονταν σε μονάδες της περιοχής Κοζάνης και των συνοριακών φυλακίων της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Αν ήταν γιατροί, ακόμα και με ειδικότητα υπηρετούσαν ως νοσοκόμοι ή τραυματιοφορείς γιατί δεν ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι….

Η Τουρκία για πολλούς λόγους, που δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν σε τούτο το άρθρο, έχει μια παράδοση στις παραβιάσεις των δημοκρατικών κανόνων στη διακυβέρνηση του κράτους κυρίως υπό την έντονη πίεση ενός υπαρκτού άλλου άδηλου παρακράτους. Η Ελλάδα από την άλλη μεριά, οφείλει να είναι συνεπής και λόγω πολιτισμικής κληρονομιάς στη τήρηση των δημοκρατικών κανόνων (όχι μόνο λόγω της Αθηναϊκής Δημοκρατίας αλλά και λόγω του εκτεταμένου δικτύου της αυτοδιοικούμενων Κοινοτήτων των Ρωμιών επί οθωμανικής περιόδου). Η ισονομία και η ισοπολιτεία δεν είναι δυνατό να απολαμβάνονται επιλεκτικά από ορισμένους πολίτες της χώρας, ανάλογα με τους καιρούς και τις συνθήκες των σχέσεων με την Τουρκία.

Το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής πολύ συχνά υπερβαίνει κατά παράβαση των κανόνων του προξενικού δικαίου τη νομιμότητα και επιχειρεί να ασκεί έντονη επιρροή στη Μειονότητα. Παράλληλα υπάρχει και η γνωστή Συντονιστική Επιτροπή με επικεφαλής σήμερα τον κ. Μετέ που εμφανίζεται σαν Μουφτής Ξάνθης, ενώ με όλη τη δράση του αρνείται το Ισλάμ, τοποθετώντας πάνω από την ισλαμική Ούμμα το φάντασμα ενός τουρκικού έθνους, παντουρκικών καταβολών και ρατσιστικού χαρακτήρα, που είναι το μακρύ δόρυ του τουρκικού παρακράτους στη Θράκη. Η αλήθεια όμως είναι μία, η Θράκη είναι περιφέρεια του ελληνικού κράτους και είτε η παρουσία του τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, είτε η δράση της Συντονιστικής Επιτροπής δεν μπορούν να καταλύσουν αυτήν την αλήθεια, ούτε να προκαλέσουν τριγμούς στην ελληνική φυσιογνωμία, πολυπολιτισμικού πλούτου της περιοχής!

Δυστυχώς πολλοί είναι εκείνοι που κατοικούν στην Αθήνα και επειδή κατά βάθος πιστεύουν ότι τα σύνορα της Ελλάδος φτάνουν ως τα άκρα της Αττικής, ουσιαστικά αδιαφορούν για το τί συμβαίνει σε άλλες περιοχές της χώρας. Αν πρόκειται μάλιστα για μακρινές επαρχίες όπως είναι η Θράκη τότε πρόκειται για terrae incognitae!

Οι εκπομπές του κ. Χαρδαβέλλα κατά τη γνώμη μου δεν προσέθεσαν χρήσιμες γνώσεις για την ενημέρωση των θεατών της τηλεόρασης. Απεναντίας διέσπειραν φόβο και ανασφάλεια, εντελώς αβάσιμα, συμβάλλοντας στην διατήρηση της ημιμάθειας που αποτελεί κατάρα για πολλούς Έλληνες. Επίσης έδωσαν όπλα σε ακραίους «καθαρούς» Έλληνες, οι οποίοι σαν βρυκόλακες τρέφονται από ικανοποίηση ανακαλύπτοντας εχθρούς του Ελληνισμού, τον οποίο θεωρούν ως κέντρο του κόσμου καθότι «έθνος ανάδελφον»! Έμεινα με την εντύπωση πως εκείνο που ενδιέφερε τον κ. Χαρδαβέλλα ήταν η επίτευξη ικανοποιητικών δεικτών τηλεθέασης με τις συγκεκριμένες εκπομπές του. Όσον αφορά τον βουλευτή του ΛΑΟΣ κ. Πλεύρη, καλό θα ήταν ως «πατήρ του έθνους των Ελλήνων», που κατά την πολιτική έννοια του όρου διαθέτει και Μουσουλμάνους στους κόλπους του, τουρκικής, πομακικής ή ρομανί εθνοφυλεκτικής καταγωγής, να διαθέσει χρόνο για να περιδιαβεί την ελληνική επαρχία που περιβάλλει τον κλεινόν άστυ των Αθηνών. Είναι καθήκον του και θα πλουτίσει ταυτόχρονα τις γνώσεις του στην πατριδογνωσία!

Σήμερα από πλευράς θεσμικής έχουν καταργηθεί οι διακρίσεις κατά των Μουσουλμάνων πολιτών της Ελλάδος. Τούτο είναι θετικό. Στην πράξη δυστυχώς εμφανίζονται συχνά ελλείμματα στη δημοκρατία μας. Κύριο αίτιο η γραφειοκρατία (προσωπικά επιλέγω τον όρο ‘γραφειολαγνεία’) που κατατρώγει και ακυρώνει την αποτελεσματικότητα της δημόσιας διοίκησης έναντι όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνοφυλετικής καταγωγής. Δεύτερη αιτία που κάνει χωλή την ελληνική δημοκρατία είναι η αγκύλωση που διακατέχει δυστυχώς πολλούς Έλληνες πολίτες Χριστιανούς Ορθόδοξους, οι οποίοι πιστεύουν σ’ ένα ελληνικό έθνος, που ελάχιστη σχέση έχει με την εθνοφυλεκτική σύνθεση του ελληνικού λαού. Αντίθετα είναι προϊόν συμπλέγματος μύθων που προβάλλει ένα σύνολο Ελλήνων χωρίς επιμιξίες, που είναι απόγονοι των Ελλήνων και των Μακεδόνων της κλασικής αρχαιότητας. Οι Σλάβοι που κατέκλυσαν τον ελλαδικό χώρο μετά τον 6ο αιώνα μετά Χριστόν και έφτασαν ως τις εσχατιές της Πελοποννήσου έχουν εξαφανιστεί με ‘ΑΖΑΧ’, όπως οι λεκέδες στα τζάμια. Το ίδιο συμβαίνει με τους Αλβανούς που συναθροίσθηκαν μετά τον 15ο αιώνα μ.Χ. σε ένα σωρό διαμερίσματα του ελλαδικού χώρου, φτάνοντας ως τη Μάνη και είναι γνωστοί ως Αρβανίτες. Ενώ η παρουσία τους είναι ολοφάνερη σε χωριά της Αττικής, στη Βοιωτία και αλλού, επίσημα είναι ανύπαρκτοι. Να μιλήσουμε για τους Γκαγκαούζους του Έβρου ή τους Καραμανλήδες, που όσο περνούν οι γενιές λησμονούν την τουρκική μητρική γλώσσα τους, το ίδιο και οι Βλάχοι, που έχουν μετακινηθεί σε αστικά κέντρα και έχουν εγκαταλείψει την παραδοσιακή ενασχόλησή τους με την κτηνοτροφία λησμονούν τα βλάχικα. Η οικοδόμηση του ελληνικού έθνους δεν μπορεί βασίζεται στην ομοιογένεια του αίματος (jus sanguinis), αφού η σύνθεσή του ούτως ή άλλως είναι πολυφυλετικής προέλευσης. Ούτε το θρήσκευμα μπορεί να είναι κριτήριο καθαρότητας όσων ανήκουν στον ελληνικό έθνος. Ο Χριστιανισμός και η ελληνορθόδοξη εκδοχή του δεν αποτελούν μονοπώλιο των Ελλήνων, ούτε το ελληνορθόδοξο θρήσκευμα μπορεί να αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ (sine qua non) κατηγόρημα της ιδιότητας του Έλληνα και της Ελληνίδας. Στο κάτω κάτω είναι ανάγκη να μάθουμε όλοι πως η έννοια του έθνους είναι ένα εφεύρημα της πολιτικής φιλοσοφίας του 18ου αιώνα και η δόμηση των σύγχρονων εθνών, ιδίως στην Ευρώπη στηρίχθηκε σε ένα σωρό μύθους, φαντασιακές συλλήψεις, στην επιβολή των κρατικών ιδεολογιών με την προπαγάνδα στο σχολείο, στο κατηχητικό (κάθε πίστης δυστυχώς) ή στο στρατό. Καθαρά έθνη δεν υπάρχουν. Καθαρές φυλές μπορείτε να αναζητήσετε στα ιπποφορβεία και στα εκτροφεία σκύλων ράτσας! Οι άνθρωποι είναι άνθρωποι και τούτο αρκεί!


Δέν έχουμε τίποτα άλλο να προσθέσουμε.